aplenty;

I have trinkets and baubles

and I find them beautiful

but only you

could ever make them truly shine;

I have a handkerchief

held clean and crisp

for when you sneeze 

(with such grace!);

and a 'God bless you',

though you expect none.

I have an apple with me,

always,

in case you feel hungry;

and in any case, it keeps the doctor away,

making it one less person 

for me to be jealous of;

and I also have water,

so your voice doesn't give

if you choose to speak to me.

I have those flowers you love

and that song you like

and razor-sharp wit to direct at those you hate;

and the scene of that time, 

you remember? I do;

when you said 'you so funny'

and we both laughed,

though i was being so, so serious.

zastanawiam się czy już tego kiedyś nie pisałem, ale kiedy się zastanawiam to przestaję pisać żeby pomyśleć, a to jest sprzeczne z ideą więc niech już będzie.

to są zawsze takie kalki emocjonalne, te wpisy na tym blogu, przykładasz blog do yaqi'ego i pocierasz ołówkiem i wychodzi kalka. połowa tych kalek (kalk?) jest zawsze o tym do czego są kalki, co czyni z kalki meta-kalkę. właściwie nie wiem kto jeszcze używa kalki w tych czasach, może lepiej byłoby napisać 'ksero', ale jak się nad tym zacznę zastanawiać, to przestanę pisać żeby się zastanowić, a to jest sprzeczne z ideą, więc niech już będzie.

w zasadzie zdaje się że ważniejsze od nawet treści jest samo to pisanie, pokazanie sobie że się coś w sobie ma co możnaby w słowa zamienić, co nie jest powietrzem i ekskrementem, ale właściwie co to pokazuje? pokazuję sobie że mam siłę introspekcji i potrafię się zrozumieć, o tyle o ile. to jest właściwie taki strumień świadomości i może to jest właśnie celem; że mam świadomość, że mogę zarejestrować to że myślę bo myślę więc jestem. wiec niby auto-afirmacja. więc może to ważne, więc może to cenne, ale może też - o czym świadczy fakt że muszę auto-afirmacji szukać w zapisywaniu strumieni, że nie afirmuję się w życiu, po prostu - może po prostu jest właśnie za proste. może potrzebuję skomplikowania. 

yin (to moja współlokatorka, która może gdyby miała zainteresowanie to by to mogła przeczytać, nie zrozumieć, ale przeczytać choć i zobaczyć 'tak, on ma wewnętrzne życie', ale wątpię żeby miała, bo ją interesuje głównie ona. nie można jej za to winić, ona jest dość interesująca. nie boję się tego napisać bo wątpię żeby mogło dotrzeć to do niej.), w każdym razie yin zawsze mówi że za dużo myślę, albo raczej że ona tak nie analizuje jak ja, ale to podobno właśnie to jest medytacja, auto-analiza nie-wartościująca, a medytacja buduje mózgi, tak mi powiedział internet, więc właściwie czemu nie. nie afirmuję się zazwyczaj, ale nauczyłem się się akceptować, może nie kocham się jeszcze ale lubię się dość nawet, cenię swoje myślenie jakie by ono nie było.

ale może to za skomplikowane wręcz.

w każdym razie, tyle tytułem meta-kalek. 

piszę o egzorcyzmowaniu bo potrzebuję wyczyścić umysł z myśli o pewnej dziewczynie. to jest sam w sobie symptom, który sygnalizuje o co chodzi w tej notce, chociaż nie jest to właściwie nic nowego bo ponad połowa mojego życia jest spędzona na myśleniu o dziewczynach. kluczowy jest fakt że raczej niż jakoś tak abstrakcyjnie, myślę dość konkretnie o tej pewnej. (ponownie, nie boję się jakoś specjalnie tego pisać bo nie wiadomo mi żeby czytywała tego bloga, nawet jeśli teoretycznie mogłaby bo zna polski; to już jest straszny klucz ale sza)

nie żeby to niezdrowe myśli były, bo są to myśli dość szczęśliwe, takie pół-różowe, myśli jak leniwe niedzielne popołudnie na słońcu, ale nie mogę spać przez nie i wolałbym być może mieć myśli bardziej realistyczne trochę bo choć lubię marzyć to nie lubię jak mi się marzenia rozpadają, i mimo że w zasadzie marzenia to nie są takie rzeczy myśląc o których liczysz na fakt że się rozpadną, to jednak nauczony doświadczeniem... et ceatera et caetera. 

więc pomyślałem że wstanę i wyegzorcyzmuję, i przypomniał mi się neil gaiman. znając neila gaimana, on wyegzorcyzmowałby w krótkie opowiadanie o kadencji i teksturze starej porcelany, pisane językiem prostym i oczywistym i po przeczytaniu tego opowiadania pokiwalibyśmy głowami i westchnęli głośno 'a więc to tak...', i żałowali że to już koniec. ale ja nie umiem pisać opowiadań więc mogę tylko opowiedzieć o tym opowiadaniu które bym napisał gdybym pisywał opowiadania.

byłoby to opowiadanie o chłopcu i o dziewczynie, i zawierałoby motyw drogi. w którymś punkcie byłby obłok dymu, którego pół byłoby blond a pół w kolorze gumy balonowej. byłoby bardzo melancholijne, ale mimo wszystko po jego przeczytaniu pokiwalibyśmy głowami i zadumali się. być może miałoby dedykację, ale też dość prawdopodobne jest że nie miałoby, bo w połowie dedykowania zabrakłoby mi odwagi i przerobiłbym niedoszłą dedykację na niewielki zgrabny bazgroł. być może od tego wartość manuskryptu wzrosłaby, a może zmalała, ale prawdopodobnie nie, bo co za wartość ma opowiadanie które nawet nie istnieje, a jest tylko sugerowane w blogonotce pisanej późną nocą żeby wyegzorcyzmować z głowy natrętne myśli o pewnej dziewczynie...

to powiedziawszy, chciałbym mieć nadzieję, drodzy moi, i w ogóle 'please please please let me get what i want'.

po japońsku, jest zwrot 'maemuki', dosłownie 'bycie zwróconym w przód', oznaczający 'optymizm'. nie wiem czy to celne.

(edit: przypomniałem sobie co chciałem. chciałem Foltkowi kudosy przekazać i propsy za bycie słownym i zerżnięcie notki jak obiecał. obczajcie, zacny chłopak jest Foltek.)

w tym bólu, jak w przypadku wielu poprzednich, przebiła mi się jedna myśl, o którą oprę notkę. 

ta myśl była: 'ludzie tacy jak ja mają małe marzenia'. potem pomyślałem że to brzmi jakby w niedopowiedzianej opozycji, ludzie tacy jak ja - ludzie tacy jak Ty. 

pomyślałem sobie jak bardzo marzę żeby ktoś się zainteresował jaki jest mój ulubiony zespół. pomyślałem że z przyjemnością opowiedziałbym dlaczego Saturday Night Church jest najlepszą piosenką wszechczasów. albo ile czasu zajęło mi wymyślenie tego zdania które właśnie czytasz, i dlaczego. (dlatego że zdecydowanie muszą być trzy przykłady, ale każdy trzeci był albo za blisko albo za daleko albo zbyt banalny albo...)

przyszło mi teraz że właśnie dlatego ludzie piszą blogi, nie? pamiętniki. żeby opowiedzieć Ci o takich sprawach, o które nikt nie pyta a które muszą opowiedzieć bo inaczej umrą. może powinienem zdać sobie z tego sprawę, zamiast z własnej woli powolutku umierać z nieopowiedzenia o ulubionej bajce z dzieciństwa.

gdzieś w międzyczasie zgubiłem wspomnianą opozycję. jestem przekonany że to nic aż tak idiosynkratycznego, każdy by chciał żeby się nim zainteresowano. 

[to trochę głupie że nie mogę nawet pojęczeć na to co mnie boli bez myśli 'ale to przecież nic nowego, ale to przecież nic dziwnego'.]

mam taki rozum który sprawia że co krok coś 'odkrywam'. a to odkrywam że faktycznie łatwiej jest porzucić niż zostać porzuconym, a to że karma gryzie, a to co to znaczy 'nie wiem czy mogę Ci znów zaufać', a to o czym śpiewa dexter jak śpiewa self-esteem. odkrywam że sakura jest piękna, dowiaduję się że 'keizai' pisze się tak-a-tak, jak nazywa się ten wulkan co wszystkim krew psuje, doktora who, better off ted... to są wszystko rzeczy które wszyscy wiedzą ale dopóki nie wiem ich ja sam z siebie to są jakby mniej prawdziwe.

mam małe marzenia, żeby mieć chcenie grania na gitarze. żeby ktoś mnie spytał o najlepszą książkę ever. żeby mieć palce zajęte cudzymi palcami, cudzą skórą - nie swoją własną. nie mam marzeń o małżeństwie.

miałem najlepsze pół tygodnia od pół roku. teraz mam ból niefizyczny.

teraz powiem o aikido, tak dla Eli - to jest tak jakby serce wiedziało co ma robić, ale ciało nie nadąża. to frustrujące. 

ale kiedy wracam z treningu, biorę prysznic, wchodzę pod kołdrę - wiem że jutro nie będę czuł nóg. ale jest okej.